กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 1 พลั่วแรกแห่งทุ่งรกร้าง
ล้อรถบดผ่านถนนกรวดช่วงสุดท้าย ส่งเสียงครวญครางราวกับจะขาดใจ ในที่สุดก็หยุดนิ่งสนิทลง
โลเอิน วินสตันชะโงกตัวออกมาจากรถม้าที่โคลงเคลงมาตลอดครึ่งเดือนเต็ม ภาพทิวทัศน์เบื้องหน้าทำให้เขา แม้จะเตรียมใจรับสถานการณ์เลวร้ายที่สุดเอาไว้แล้ว ก็ยังคงนิ่งเงียบไปนานหนึ่งนาทีเต็ม
“ทุ่งร้างหินเทา...”
เขาท่องชื่อของผืนดินแห่งนี้เบา ๆ มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มหรือถอนหายใจก็ยากจะบอกได้ ชื่อนี้ตั้งขึ้นมาโดยไม่มีการแต่งเติมแม้แต่น้อย สายตาสุดเท่าที่มองเห็น มีเพียงหินสีเทาหม่นและดินแห้งแตกระแหง หญ้าแห้งบางตาพริ้วไหวในสายลมร้อน ต้นไม้คดงอไม่กี่ต้นในระยะไกลคล้ายถูกสูบพลังชีวิตจนเหือดแห้ง เหลือเพียงโครงร่างบิดเบี้ยว ตรงเส้นขอบฟ้าคือสีเทาที่เข้มยิ่งกว่า นั่นคือเทือกเขาหินผุที่ว่ากันว่าทอดยาวหลายร้อยลี้
ดวงอาทิตย์เดือนแปดแผดเผาอย่างดุร้ายอยู่บนท้องฟ้า แผดเผาอากาศจนมองเห็นระลอกคลื่นความร้อนด้วยตาเปล่า
“นายน้อย พวกเรา... มาถึงแล้ว” เสียงของคนขับรถม้าผู้เฒ่าจอห์นแห้งผากราวกับผืนดินผืนนี้ เขาปาดเหงื่อ ดวงตาขุ่นมัวเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ
ถึงแล้ว ลั่วเอินกระโดดลงจากรถม้า รองเท้าบูตหนังเหยียบลงบนพื้นดินร้อนระอุ ปลุกฝุ่นธุลีกลุ่มเล็กให้ฟุ้งกระจาย ปีนี้เขาเพิ่งอายุครบ 18 ปี ผมสีดำยุ่งเหยิงจากการเดินทางไกล ใบหน้ายังคงความซูบผอมของคนหนุ่ม แต่ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นกลับมีความสุขุมเยือกเย็นที่ไม่สมวัย นั่นคือของขวัญจากการได้ใช้ชีวิตมาสองชาติภพ