ตอนที่ 201 อารามร้าง!

ตู้ม ตู้ม ตู้ม!

เสียงฟ้าร้องดังครืนครั่น สายฟ้าสีเงินขาวเส้นแล้วเส้นเล่าเลื้อยคดเคี้ยวไปตามกลุ่มเมฆ

แสงสายฟ้าสว่างวาบ ส่องให้เห็นป่าเขารกร้างเบื้องล่าง

หยาดฝนเม็ดเท่าเมล็ดถั่วร่วงหล่นจากฟากฟ้า ชะล้างผืนป่า

ลึกเข้าไปในป่า อารามร้างแห่งหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่อย่างเงียบเชียบ กระเบื้องบนหลังคาหลุดร่วงจนเบาบาง ผนังแตกร้าวและผุพัง

ประตูอารามแง้มเปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดท่ามกลางลมฝน

ทันใดนั้น ห้วงมิติก็สั่นไหวราวกับผิวกระจก เกิดเป็นระลอกคลื่น

ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าที่หน้าประตูอารามร้าง

ชายหนุ่มสวมชุดยาวสีฟ้าคราม รวบผมสูง ที่เอวคาดดาบยาวเล่มหนึ่ง

“ขุนเขารกร้าง อารามร้าง และฝนยามค่ำคืน?”