กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
มหาทวีปหงส์ชาด กว้างใหญ่ไร้ขอบเขต
ณ ดินแดนบูรพาสุดขอบ ขุนเขาสูงหมื่นจั้งตั้งตระหง่าน เมฆหมอกล่องลอยเลือนราง
เชิงเขา ควันไฟหุงหาอาหารลอยอ้อยอิ่ง รถราและผู้คนสัญจรไปมา
นี่คือเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ทว่ากลับเนืองแน่นไปด้วยผู้คนจากทุกสารทิศ
ชายฉกรรจ์ถือดาบ มือกระบี่ชุดขาว พ่อค้าผู้มั่งคั่งในชุดแพรพรรณ ขอทานเท้าเปล่า......
หลังจากพักเหนื่อยชั่วครู่ ทุกคนก็มารวมตัวกันนอกเมือง เพื่อส่งกลุ่มเด็กหนุ่มสาวก้าวเข้าสู่หุบเขาลึก
กลางอากาศ ร่างสองร่างพุ่งผ่านไป
“ศิษย์พี่ พอดีเลยครับ ทันวันเปิดประตูภูเขาพอดี”
ฝูอวี่ก้มมองลงไป สายตากวาดผ่านกลุ่มเด็กหนุ่มสาวพลางถอนใจกล่าวว่า
“ไม่รู้ว่าในบรรดาพวกเขา จะมีสักกี่คนที่ก้าวเข้าสู่ประตูภูเขาได้?”