บทที่ 231 เนินหัวกะโหลก

บทที่ 231 เนินหัวกะโหลก

ควันไฟลอยอ้อยอิ่ง กลิ่นหอมของเนื้อสัตว์กับข้าวสวยร้อน ๆ เคล้ากันจนชวนให้น้ำลายสอ

“จ๊อก...”

ท้องของซูเสี่ยวเม่ยส่งเสียงร้องจ๊อกขึ้นมา แม่หนูน้อยหน้าแดงก่ำด้วยความขวยเขิน

ซูซิงไห่ยิ้มละไม ยื่นมือไปลูบศีรษะของน้องสาวเบา ๆ

ไม่นานนัก แม่ของซูซิงไห่ก็ยกสำรับกับข้าวขึ้นโต๊ะด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส

“กินเถอะลูก!”

คนทั้งบ้านลงมือกินกันอย่างเอร็ดอร่อยจนอิ่มแปล้ ท้องของแม่หนูน้อยป่องกลมดิก

นี่เป็นมื้ออาหารที่อิ่มหนำและสมบูรณ์ที่สุดของครอบครัวในรอบหลายปีที่ผ่านมา

“เนื้อกับข้าวสวยอร่อยจังเลย ถ้าได้กินแบบนี้ทุกวันก็คงดีสิ”