บทที่ 232 เงินสงเคราะห์

บทที่ 232 เงินสงเคราะห์

หมู่บ้านต้าสือเป็นหมู่บ้านแห่งหนึ่งใกล้เมืองประจำเขตกันเฉวียน

วันนี้ ชาวบ้านมิได้ออกไปทำไร่ทำนาเหมือนเช่นเคย ทว่ากลับมายืนล้อมอยู่ตรงหน้าประตูเรือนโกโรโกโสแห่งหนึ่ง

“เฮ้อ! จางต้าซานสละชีพในสนามรบ ทิ้งลูกกำพร้ากับแม่ม่ายไว้เบื้องหลัง ต่อไปจะใช้ชีวิตกันอย่างไรเล่า”

ชาวบ้านกระซิบกระซาบถึงครอบครัวในเรือนหลังน้อย

พวกเขาต่างรู้ข่าวการตายของจางต้าซานแล้ว เขาทิ้งบุตรชายหญิงที่ยังเล็กกับภรรยาร่างกายอ่อนแอและเจ็บป่วยง่ายไว้ เมื่อขาดเสาหลักของบ้าน ครอบครัวนี้ย่อมยากจะเอาชีวิตรอดในกลียุคที่มีแต่ศึกสงครามเช่นนี้ได้

“คนของราชสำนักมาเองเช่นนี้ ไม่รู้ว่าจะมอบเงินสงเคราะห์ให้มากหน่อยหรือไม่”