บทที่ 230 ปูนบำเหน็จทั่วกองทัพ

บทที่ 230 ปูนบำเหน็จทั่วกองทัพ

“ตึง ตึงๆๆ...”

กลองศึกรัวขึ้นสามครา ฟ้าดินพลันเงียบสงัด

แสงอรุณแรกแย้ม แสงแดดสีทองสาดส่องไปทั่วลานชุมนุมทหาร

สามทัพจัดกระบวน ธงศึกโบกสะบัด นายทหารและพลทหารหลายพันนายต่างยืดแผ่นหลังตรง สายตาจับจ้องไปยังแท่นตรวจพลอย่างร้อนรุ่ม

ในเวลานี้ทุกคนต่างรู้ดีว่า ถึงเวลาปูนบำเหน็จรางวัลแล้ว

เสียงกึกก้องคราสุดท้ายของกลองยักษ์ขนาดสามจั้งยังสะท้อนอยู่ในอากาศ ร่างหนึ่งก็ก้าวขึ้นสู่แท่นตรวจพล

เกราะนิลสีดำ เสื้อคลุมศึกสีแดงชาด ผมยาวเกล้าไว้ด้วยกวนหยก ใบหน้าเย็นชาทว่าไม่อาจบดบังสง่าราศีอันองอาจระหว่างคิ้วได้

“ศึก ณ ชายแดน ทุกท่านต่อสู้หลั่งเลือด ข้าผู้เป็นนายทหารล้วนเห็นอยู่ในสายตาทั้งสิ้น”

น้ำเสียงมิได้ดังมาก ทว่ากลับส่งเข้าสู่หูของทุกคนได้อย่างชัดเจน