บทที่ 113 ทวงถามตำแหน่งงาน

บทที่ 113 ทวงถามตำแหน่งงาน

“ขอบคุณใต้เท้าขอรับ”

พวกหนานกงจั้นซาบซึ้งจนน้ำตาแทบไหล ความจงรักภักดีต่อหลี่เสวียนชางยิ่งเพิ่มพูน

หลายวันต่อจากนั้น หลี่เสวียนชางล้วนพำนักอยู่ที่บ้าน ใช้เวลาอยู่กับครอบครัว ดื่มด่ำกับความสงบที่หาได้ยาก ราวกับขโมยช่วงพักสั้น ๆ มาจากชีวิตอันวุ่นวาย

หลังจากพักผ่อนได้หลายวัน หลี่เสวียนชางก็ออกจากจวน มุ่งหน้าไปยังที่ว่าการของฝ่ายปกครอง

หยางเทียนกังเดินตามหลังหลี่เสวียนชาง คอยรับคำสั่ง

เมื่อเห็นหลี่เสวียนชางมุ่งหน้าไปยังที่ว่าการ หยางเทียนกังก็มีสีหน้าสงสัย อดถามไม่ได้ว่า “ใต้เท้า เหตุใดพวกเราจึงต้องไปที่ว่าการขอรับ?”

จะโทษที่หยางเทียนกังสงสัยก็ไม่ได้

ตลอดมา กองทัพและฝ่ายปกครองแทบไม่เคยข้องแวะกัน

ด้านหนึ่งก็เพื่อรักษาระยะห่างให้เบื้องบนวางใจ อีกด้านหนึ่งคนในกองทัพก็ดูแคลนฝ่ายปกครองมาโดยตลอด หากไม่จำเป็น ทั้งสองฝ่ายแทบไม่มีการไปมาหาสู่กัน