บทที่ 114 ก่อโทสะชนหมู่มาก

บทที่ 114 ก่อโทสะชนหมู่มาก

เรื่องราวที่หลี่เสวียนชางวิ่งเต้นไปยังที่ว่าการมณฑลเพื่อสหายร่วมศึกที่พิการ จนได้ตำแหน่งงานมั่นคงตลอดชีวิตมานั้น แพร่สะพัดราวสายลม เพียงครึ่งวันก็รู้กันทั่วทั้งค่ายใหญ่

มิใช่เพียงนายทหารและพลทหารใต้บังคับบัญชาของเขาที่ซาบซึ้งใจอย่างล้นพ้น แม้กระทั่งพลรบทั่วไปและพลทหารระดับล่างของค่ายอื่นและหน่วยอื่น ๆ ต่างก็ได้ยินเรื่องใหญ่ที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งกองทัพนี้

ค่ายทหารแต่ไหนแต่ไรมาเป็นสถานที่ที่ผู้คนเห็นความจริงของโลกชัดที่สุด และรู้ซึ้งถึงน้ำใจอันอุ่นเย็นของผู้คนมากที่สุด

การเข่นฆ่าในสนามรบ นายทหารอยู่หน้า พลทหารอยู่หลัง ยามสร้างความชอบ ขุนพลเป็นผู้รับรางวัล เลื่อนขั้นเลื่อนยศ ย่อมเป็นเรื่องปกติธรรมดา

ทว่าเมื่อใดที่การศึกดุเดือดอำมหิต พลทหารบาดเจ็บพิการ ขุนพลส่วนใหญ่ล้วนมองดูด้วยสายตาเย็นชา คิดคำนึงเพียงผลงานศึก ไม่สนใจเรื่องน้ำใจไมตรี