บทที่ 47 ถอนกำลัง

บทที่ 47 ถอนกำลัง

“สถานการณ์นับวันยิ่งยุ่งยากขึ้นทุกที”

คล้อยหลังคนทั้งสอง หลี่เสวียนชางยังคงขมวดคิ้วแน่น ความรู้สึกร้อนรุ่มในอกยิ่งทวีความรุนแรง

ทันทีที่อวิ๋นโจวก่อกบฏ อันโจวก็ถูกตัดขาดการติดต่อจากราชสำนัก และจะไม่มีวันได้รับกำลังหนุนใด ๆ อีกต่อไป

ยามนี้ไม่เพียงต้องคอยรับมือพวกชนเถื่อนและฝูงอสูรมาร ยังอาจต้องเผชิญหน้ากับการบุกตีจากอวิ๋นโจวอีกด้วย สถานการณ์ล่อแหลมจนไม่อาจวางใจได้แม้แต่น้อย

“หวังว่าฟ้าจะยังเมตตา ให้ข้ามีเวลาสงบพอจะยกระดับพลังขึ้นไปอีกขั้น”

หลี่เสวียนชางเป็นเพียงนายกองร้อยเล็ก ๆ นายหนึ่ง ในสายตาของชาวบ้านตาดำ ๆ เขาอาจเป็นยอดฝีมือที่สูงส่งเกินเอื้อม

ทว่าท่ามกลางมรสุมของราชวงศ์ต้าเหยียน เขาก็เป็นได้แค่มดตัวโตขึ้นมาหน่อยตัวหนึ่งเท่านั้น ยามคลื่นลมโหมซัดจำต้องปล่อยกายไปตามกระแสธาร และอาจถูกเหยียบย่ำจนแหลกสลายได้ทุกเมื่อ