บทที่ 606 ช่วยฉันป้อน ป้อนแมวที

บทที่ 606 ช่วยฉันป้อน ป้อนแมวที

เวลาผ่านไปราวห้านาที

จ้าวกว่างซู่คิดว่าเมื่อไม่ได้รับคำตอบ คนข้างนอกก็คงรู้กาลเทศะและกลับไปเอง

แต่พอเขาเพิ่งยกเท้าขึ้น เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง

คิ้วของจ้าวกว่างซู่ขมวดแน่นจนแทบหนีบแมลงวันตายได้

เขากำหมัดแน่น ใบหน้าเขียวคล้ำ

“แม่งเอ๊ย!” จ้าวกว่างซู่สบถ แล้วเดินไปปิดประตูห้องที่โจวหลี่อยู่

“ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง—”

เสียงกริ่งประตูดังไม่หยุด

จ้าวกว่างซู่เดินไปเปิดประตูด้วยสีหน้าบึ้งตึง เห็นชายร่างสูงใหญ่สองคนยืนอยู่ด้านนอก