กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 500 ขอบคุณที่ช่วยตามหาลูกสาวให้เรา
ลุงหย่งเดินไปตรงหน้าซุนอ้ายตี๋ แล้วพินิจใบหน้าของเธออย่างละเอียด “แต่หน้าตาเธอเหมือนลูกสาวชัด ๆ...”
ซุนอ้ายตี๋มองเขาอย่างทำอะไรไม่ถูก
ลุงหย่งถามเธอด้วยสีหน้าเอ็นดู “หนูไปเอาไฝออกมาหรือเปล่า?”
ซุนอ้ายตี๋เม้มปาก ส่ายหน้าแล้วตอบเสียงเบา “ฉันไม่เคยเอาไฝออก”
พอลุงหย่งได้ยินคำตอบ แววตาก็มืดหม่นลงทันที สีหน้าเหม่อลอย ขอบตาค่อย ๆ แดงขึ้น
เขาหันไปมองเฉินเหม่ยเจิน ริมฝีปากสั่นเทาขณะพูด “เหม่ยเจิน เธอไม่ใช่ลูกสาว แล้วลูกสาวอยู่ที่ไหน?”
ดวงตาของเฉินเหม่ยเจินแดงก่ำ น้ำเสียงเจือสะอื้น “ไม่รู้... ฉันไม่รู้”