บทที่ 247 เขาเหมือนสุนัขตัวหนึ่งที่นายท่านของฉันเลี้ยงไว้

บทที่ 247 เขาเหมือนสุนัขตัวหนึ่งที่นายท่านของฉันเลี้ยงไว้

หลังมื้อกลางวัน ในห้องประชุมของสถานีตำรวจ

เจียงหยวนนั่งอยู่หน้า ตู้ระบบนิเวศ คอยให้อาหารแมงมุมตัวน้อยที่สั่นงันงก พลางนึกถึงฟู่เสี่ยวเสี่ยวซึ่งอยู่ในพื้นที่ทำงาน

เธอหันไปบอกเสี่ยวสวีว่า “ฉันไปดูเสี่ยวเสี่ยวหน่อย”

“ได้” เสี่ยวสวีพยักหน้าเบา ๆ “เจอเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก คงตกใจไม่น้อย”

“นั่นสิ” เจียงหยวนลุกขึ้นเดินออกจากห้องประชุม

ฟู่เสี่ยวเสี่ยวเพิ่งจดบันทึกปากคำเสร็จและเดินออกจากห้องสอบสวน พอดีกับที่ทั้งสองคนเดินสวนกัน “หยวนหยวน”

“รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยัง?” เจียงหยวนจับมือเธอไว้ “ไปซื้อกาแฟหรือชานมฝั่งตรงข้ามกันไหม?”