กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 106 เจียงหยวนช่างเห็นแก่กินจริง ๆ
หลังฟังเจียงหยวนพูดจบ อียาก็สรุปว่า “เธอชอบสัตว์มากเลยเหรอ?”
“ใช่” เจียงหยวนพยักหน้า แววตาเปี่ยมด้วยความจริงใจ “ฉันอยากช่วยทูทูจริง ๆ พ่อแม่ของมันก็ไม่อยู่แล้ว ถ้าปู่ของมันยังจากไปอีก มันต้องเสียใจมากแน่”
“จริงด้วย” อียานึกถึงสภาพสะบักสะบอมของนกฮูกถูถูเมื่อคืน “มันคงเสียสติไปเลย”
เจียงหยวนว่า “ให้ฉันช่วยมันเถอะ”
แต่อียายังลังเลอยู่บ้าง “เธอก็รู้นี่ว่าครอบครัวของมันถูกมนุษย์ทำร้าย มันเลยเกลียดมนุษย์มาก ฉันไม่แน่ใจว่ามันจะยอมรับความช่วยเหลือจากเธอหรือเปล่า”