ตอนที่ 227 ค้นพบผู้ถูกคุมขัง

ในลานเรือนปลูกต้นเหมยแก่ไว้สองสามต้น ยามนี้มิใช่ฤดูผลิบาน กิ่งก้านจึงแห้งโกร๋น แผ่ซ่านไอความเงียบเหงาเยียบเย็นออกมาสายหนึ่ง

เจียงหว่านมิได้รีบร้อนเข้าไปยังเรือนหลัก นางย่อตัวลงที่หัวมุมกำแพงเงี่ยหูฟังอยู่ครู่หนึ่งก่อน

เงียบเชียบ เงียบเชียบเป็นอย่างยิ่ง หรือว่าคนจะไม่อยู่?

นางหลับตาลง จิตตระหนักรู้แผ่ขยายออกไปอย่างช้า ๆ ครั้นยืนยันแน่ชัดแล้วว่าในระยะห้าสิบจั้งโดยรอบไร้คนเป็น จึงลุกขึ้นยืนแล้วสาวเท้าเร็วรี่มุ่งหน้าไปยังเรือนหลัก

ประตูมิได้ลงกลอนไว้

นางผลักประตูเข้าไป เรือนหลักมีขนาดไม่ใหญ่นัก พอพ้นประตูก็เป็นห้องโถง จัดวางโต๊ะเก้าอี้และชุดน้ำชา บนโต๊ะมีแจกันกระเบื้องเคลือบสีน้ำเงินใบหนึ่ง

ด้านซ้ายมือเป็นห้องหนังสือ ตำราบนชั้นหนังสือจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย