ตอนที่ 226 แฝงตัวเข้าสำนักนิกาย

“รู้แจ้งแล้ว รู้แจ้งแล้ว ทางนี้ลื่นเกินไปจริง ๆ” เจียงหว่านทรงกายให้มั่นคง

เดินต่อไปอีกราวหนึ่งก้านธูป ลำธารในหุบเขาก็สิ้นสุดลง เบื้องหน้าปรากฏเป็นผาหินสูงชันผืนหนึ่ง

บนผาหินสกัดเป็นขั้นบันไดหินแคบ ๆ ช่วงหนึ่ง พอให้คนเดินผ่านได้เพียงคนเดียว ผิวขั้นบันไดเต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ เปียกชื้น มองปราดเดียวก็รู้ว่าแทบไร้ผู้คนสัญจร

“เส้นทางสายนี้เดินลำบากเกินไปแล้ว เจ้าดูสิ ไร้ซึ่งร่องรอยการเหยียบย่ำ เกรงว่าแม้แต่ศิษย์ของสำนักชิงเสวียนเองก็คงไม่รู้แจ้งกระมัง”

“คงไม่มีผู้ใดเดินผ่านที่นี่มากนักจริง ๆ”

คนทั้งสองก้าวขึ้นบันไดหินตามกันหน้าหลัง กลั้นหายใจรวมสมาธิ ทุกย่างก้าวเหยียบลงอย่างแผ่วเบายิ่ง

สุดปลายบันไดหินเป็นกำแพงเตี้ยสายหนึ่ง ริมกำแพงปลูกไผ่เรียวไว้แถวหนึ่ง บดบังสายตาไว้ได้พอดี