กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
มีคนก้าวไปข้างหน้าผลักเปิดประตู ผู้คนที่หามเจียงหว่านทยอยเดินเรียงแถวเข้าไป
หลังประตูเป็นลานโล่งแห่งหนึ่ง
ลานโล่งไม่ใหญ่นัก ปูด้วยแผ่นหินสีน้ำเงิน หญ้าป่าในรอยแยกของแผ่นหินยาวขึ้นมาสูงถึงหัวเข่าแล้ว
ใจกลางของลานโล่ง สิ่งปลูกสร้างสีดำทะมึนหลังหนึ่งตระหง่านอยู่ท่ามกลางราตรี—อิฐสีน้ำเงินกระเบื้องสีเทา ชายคายกมุมงอน บนกรอบประตูด้านบนแขวนป้ายอักษรไว้หนึ่งแผ่น แสงจันทร์เลือนรางเกินไปจึงมองเห็นตัวอักษรไม่ชัด แต่เจียงหว่านเดาก็เดาได้ว่า ด้านบนนั้นควรจะเขียนสามคำว่า “ศาลเทพวารี”
ประตูศาลเปิดกว้าง ด้านในมืดมิดดั่งหลุมดำ ประดุจปากที่อ้ากว้างบานหนึ่ง
คนที่หามเจียงหว่านหยุดชะงักที่หน้าประตูศาลเล็กน้อย
“วางไว้ที่ใดก่อน” เสียงของชายร่างเตี้ยยังคงสั่นเครือ