ตอนที่ 162 เจียงหว่านออกจากหุบเขา

ด้วยเหตุนี้ปู่ของเขาจึงทุ่มเทแรงกายแรงใจเคี่ยวเข็ญฟูมฟัก อุปนิสัยของเขาจึงสุขุมรอบคอบกว่าหลิงเซียวอยู่ไม่น้อย

ทั้งสองคนกลั้นหัวเราะ แสร้งทำทีเป็นจริงเป็นจัง เอ่ยปากขึ้นว่า “นั่นก็จริง สามรุมหนึ่งอย่างไรเสียก็ได้เปรียบ

เจ้าดูเจ้าอ้วนป้อมนั่นสิ พอนั่งจ้ำเบ้าลงกับพื้น ก็แทบไม่มีผู้ใดทานทนไหวแล้ว”

“นั่นก็จริง พวกเขาคงเหลือเพียงความสามารถแค่นี้ที่พอจะงัดออกมาอวดได้แล้วกระมัง”

คนทั้งสองยืนพูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง มิรู้แจ้งจะปิดบังอำพรางแม้แต่น้อย

ฝ่ายแม่ทัพใหญ่ที่กำลังนำแถวฝึกทหารอยู่อีกด้านหนึ่ง ถูกทั้งสองยั่วโทสะจนแทบจะบันดาลโทสะแตกหักตรงนั้น ใบหน้าเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวขาว อกแน่นอึดอัดจนแทบหายใจไม่ทั่วท้องอยู่ครึ่งค่อนวัน

แม่ทัพใหญ่ผู้นี้มิใช่ใครอื่น แท้จริงแล้วคือจ้าวฉง