ตอนที่ 72 ช่วยเหลือเยี่ยนอีเตา

เยี่ยนซีหมุนตัวคิดจะวิ่งลงไปชั้นล่าง ทว่าถูกหลิงเซียวคว้าตัวเอาไว้หมับหนึ่ง

“รีบร้อนอะไรกัน” หลิงเซียวคาบหญ้าหางหมาพลางเอ่ยอย่างไม่ช้าไม่เร็ว “เขาพูดเจ้าก็เชื่อแล้วรึ หากเป็นกับดักเล่า”

เยี่ยนซีชะงักไป ฝีเท้าพลันหยุดชะงัก

หลิงชีจ้องมองดวงตาของเหลยเจิ้นเทียนอยู่สองอึดใจ พลันแย้มยิ้ม “เขาพูดความจริง”

“เจ้ารู้แจ้งได้อย่างไร” หลิงเซียวถาม

“เพราะเขากลัว” หลิงชีชักกระบี่ออก เหลยเจิ้นเทียนก็ไถลตัวร่วงลงมาจากกำแพง ทรุดนั่งกองอยู่กับพื้น “ยามที่คนเราหวาดกลัวถึงขีดสุด ย่อมยากที่จะเอ่ยคำเท็จ”

จีเฉิงหยวนรับกระบี่ของตนคืน เช็ดคราบเลือดบนเสื้อผ้าของเหลยเจิ้นเทียนจนสะอาด แล้วเก็บกระบี่เข้าฝัก

“จะจัดการเขาอย่างไร” เขาเอ่ยถาม

หลิงชีก้มหน้ามองเหลยเจิ้นเทียนแวบหนึ่ง “ไม่ฆ่าทิ้ง จะเก็บไว้ฉลองปีใหม่รึ”