กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ซานหมาจื่อล้มจมกองโลหิต ยังคงเหลือลมหายใจอยู่อีกเฮือกหนึ่ง เบิกตากว้างมองดูจีเฉิงหยวนที่ก้าวเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว ในลำคอส่งเสียงดัง “ฮ่อกๆ”
มันคาดคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าคนเหล่านี้จะมีวรยุทธ์สูงส่งเพียงนี้ เข่นฆ่าคนได้อย่างเด็ดขาดเฉียบไวยิ่งนัก ช่างดูคล้ายมือสังหารยิ่งกว่าพวกมันเสียอีก
จีเฉิงหยวนย่อกายลง ปลายกระบี่จ่ออยู่ที่ลำคอหอยของมัน “ผู้คนถูกขังไว้ที่ใด”
ริมฝีปากของซานหมาจื่อสั่นระริกอยู่หลายครา เค้นคำพูดอ้อมแอ้มไม่ชัดเจนออกมาคำหนึ่ง “หลัง... หลังเขา... ถ้ำหิน...”
“มีกี่คน”
“สาม... สามสิบกว่าคน...” แววตาของซานหมาจื่อเริ่มเลื่อนลอยพร่ามัว
วาจายังมิทันกล่าวจบ ศีรษะของมันก็เอียงพับ สิ้นลมหายใจไป
จีเฉิงหยวนหยัดกายลุกขึ้นยืน ส่ายหน้าไปมา “มิอาจโทษข้าได้ เป็นมันเองที่ทานทนไม่ไหว”