ตอนที่ 54 สมณะผู้ทรงศีลวัดหัวฝ่า

“อ้อ เช่นนั้นก็ดี”

วัดหัวกวงมิใช่วัดที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง ทว่าด้วยสร้างมาเนิ่นนาน จึงมีชื่อเสียงเลื่องลืออย่างยิ่ง

หลังจากรับประทานอาหารเช้าเจเสร็จแล้ว ผู้คนทั้งห้าทั้งเด็กและผู้ใหญ่ก็เดินตามสามเณรน้อยผ่านระเบียงทางเดินยาว มาถึงด้านหน้าห้องฌานห้องหนึ่ง ณ ส่วนลึกของวัด

ห้องฌานมิได้ใหญ่โตนัก หน้าประตูปลูกกอไผ่เขียวชอุ่มเอาไว้กอหนึ่ง ยามลมเช้าพัดผ่าน ใบไผ่ก็ส่งเสียงสวบสาบแผ่วเบา

สามเณรน้อยค้อมกายถอยออกไป จีเฉิงหยวนจึงค่อยยกมือขึ้นเคาะประตู

“เข้ามาเถิด” ด้านในมีเสียงแก่ชราทว่าสงบเยือกเย็นดังแว่วออกมา

ผลักประตูเดินเข้าไป ควันธูปในห้องฌานลอยอวล เตาสำริดใบหนึ่งจุดธูปไม้จันทน์ส่งกลิ่นหอม กลิ่นหอมอันเงียบสงบทำให้มโนจิตพลันสงบนิ่ง