กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“คุณหนูน้อยผู้นี้” น้ำเสียงของพระชราผู้เฒ่าแฝงความประหลาดใจอันหาได้ยากไว้เสี้ยวหนึ่ง “คือผู้ที่น่าอัศจรรย์ใจที่สุดในบรรดาพวกเจ้าทุกคน”
หลิงชีใจสะท้อนไหว “มหาปรมาจารย์กล่าวเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรหรือ”
พระชราผู้เฒ่ามิได้ตอบตรง ๆ แต่กลับถามเจียงหว่าน “โยมน้อย เจ้าอายุได้กี่ขวบปีแล้วเล่า”
เจียงหว่านกะพริบตา “หกขวบเจ้าค่ะ”
“หกขวบ...” พระชราผู้เฒ่าพึมพำทวนซ้ำรอบหนึ่ง พลางส่ายหน้า “อ้อ...”
เจียงหว่านชะงักไปครู่หนึ่ง คนอื่นล้วนได้ฟังความยืดยาว แต่พอถึงตัวนางกลับตัดบทด้วยคำว่า “อ้อ” เพียงคำเดียว
เจียงหว่านกะพริบตา มองดูพระชราผู้เฒ่าด้วยความงุนงงอยู่บ้าง แล้วจึงหันไปมองหลิงชี ใบหน้าน้อย ๆ เต็มไปด้วยความสับสน
หลิงชีเองก็ชะงักไปเช่นกัน