กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“หรือว่า……นางจะมีผู้สมรู้ร่วมคิด” น้ำเสียงของเจียงต้าเหนียนแปรเปลี่ยนไป
“เป็นไปไม่ได้” ซุนซื่อได้สติฟื้นขึ้นมาในที่สุด นางลูบท้ายทอยพลางก่นด่า “นังสารเลวนั่นแต่งเข้ามาสองปี นอกจากขึ้นเขาไปตัดฟืน แม้แต่ปากทางเข้าหมู่บ้านยังแทบไม่เคยย่างกรายออกไปสักกี่หน จะไปมีผู้สมรู้ร่วมคิดมาจากที่ใดกัน
ให้ข้าว่า ต้องเป็นหงซื่อที่วางยาไม่สำเร็จ หรือไม่นางก็รู้แจ้งว่าพวกเราคิดจะทำร้ายนาง”
“นังผู้หญิงโง่เง่า นางจะไปรู้แจ้งได้อย่างไร! ต้องเป็นหงซื่อที่ทำงานไม่ได้เรื่องเป็นแน่ ยังไม่รีบไปเอาน้ำสาดปลุกหงซื่อให้ตื่นอีก!”
เจียงต้าเหนียนตวาดลั่น เส้นเลือดปูดโปนเต้นตุบ ๆ บนหน้าผาก “เวลานี้มาพูดเรื่องพวกนี้จะมีประโยชน์อะไรกัน! คนหนีไปแล้ว จะอธิบายกับคุณหนูเสิ่นอย่างไร?!”
ภายในโถงหลักพลันเงียบสงัดลงทันตา