ตอนที่ 22 ขึ้นฝั่งสังหารภรรยา

ทว่าพละกำลังของยาหลอนประสาทนั้นมหาศาลเกินไป ปากของเขาราวกับไม่อยู่ในการควบคุม หลุดคำพูดกระตุกกระตักออกมาทีละคำ “กลับ... กลับไปไม่ได้... คุณหนูเสิ่นไม่ให้...”

“เสิ่นหว่านหรูไม่ให้รึ” หลิงชีเลิกคิ้ว “นางอาศัยอะไรกันมาไม่ให้”

“นางบอกว่า... นางบอกว่าหากตอนนี้ข้ากลับไป คนในหมู่บ้านรู้แจ้งเข้าจะนินทาว่าร้าย...”

ความเร็วในการพูดของเจียงไป๋เหวินยิ่งมายิ่งเร็วขึ้น ราวกับประตูกั้นน้ำระบายอุทกภัยที่เมื่อเปิดออกแล้วก็ไม่อาจหยุดยั้งได้ “นางบอกว่าคนในหมู่บ้านชั่วชีวิตนี้ยากที่จะออกจากหมู่บ้านบนเขาเล็ก ๆ ผู้ใดยังจะจำได้ว่าอู่ต้าฮวาคือผู้ใด...”

หลิงชีรับฟัง ในใจไร้ซึ่งโทสะ มีเพียงความมีสติแจ่มชัดที่เย็นเยียบจับขั้วหัวใจอย่างหนึ่งเท่านั้น