เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 241 เด็กหนุ่มจางเลี่ยน
ในตอนที่ฮั่วถิงเดินออกมา เสิ่นหัวหนงกับเจาเจาต่างก็เดินลับสายตาไปนานแล้ว
เมื่อนึกถึงคำพูดของสองแม่ลูกใจดำคู่นั้นก่อนที่พวกเธอจะจากไป ฮั่วถิงจึงตัดสินใจว่าจะไปดูบ้านที่มีต้นลูกพีชก่อน เขาหาอยู่สองบ้านติดต่อกันแต่ก็ไม่พบใคร เขาเลือกเด็ดลูกพีชที่ดูดีมาไม่กี่ลูก พอจะจ่ายเงินให้อีกฝ่ายกลับยืนกรานไม่ยอมรับ ฮั่วถิงที่เจรจาไปมาเริ่มรู้สึกรำคาญจึงไม่ได้จ่ายเงินไปตรงๆ เขาเอาลูกพีชที่เด็ดมาออกมาคืนครึ่งหนึ่ง เจ้าของบ้านให้เขายืมกระด้งโปร่งมาใบหนึ่ง เขาจึงใส่ลูกพีชห้าลูกแล้วเดินจากไป โดยไม่ได้เสียเวลาเที่ยวหาที่อื่นอีก แต่ตรงไปยังทิศทางของคลินิกหมู่บ้านซ่างวาน
เมื่อเดินผ่านหน้าโรงงานหัตถกรรม เขาได้ยินเสียงเครื่องยนต์ดังตึดๆ และเสียงของฮั่วกั๋วอันคุยอยู่ข้างใน เขาจึงแวะเข้าไปดูสักหน่อย
ปัจจุบันการบริหารจัดการโรงงานสมบูรณ์แบบมากกว่าช่วงก่อนหน้านี้มาก โควตาการแลกเปลี่ยนถูกแลกไปจนหมดสิ้นตั้งแต่ช่วงเช้า ในช่วงบ่ายทุกคนต่างตั้งใจทำงานผลิตอย่างเต็มที่ และตอนนี้ก็นับว่าเป็นช่วงที่วุ่นวายที่สุดของวัน
หลังจากโรงงานสร้างเสร็จ ฮั่วถิงเคยเข้ามาที่นี่เพียงครั้งเดียว ตอนนั้นที่นี่ยังเป็นเพียงโรงงานหัตถกรรมที่เน้นทำน้ำตาลฟักเขียวเป็นหลัก โดยมีสตรีเพียงหกเจ็ดคนแวะมาทำน้ำตาลเมื่อมีเวลาว่าง แต่ตอนนี้พอเดินเข้ามา เขาก็สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลง