เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 240 ครอบครัวของฮั่วซิ่วอิง
เหลียวชิ่งเสียงปฏิเสธอย่างเด็ดขาด “ไม่ได้!”
ถ้าติดไว้ที่หน้าประตูภัตตาคาร เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
“งั้นติดไว้ข้างในภัตตาคารเราดีไหม? ใครที่เข้ามาก็เห็นได้หมด ถ้าติดข้างนอกนั่นก็ไม่ต่างอะไรกับโปสเตอร์ประณามหรอกนะ” ผู้อำนวยการฟ่านช่วยไกล่เกลี่ย พร้อมยกมือห้ามการประท้วงของเหลียวชิ่งเสียง
เขาเคยลำเอียงช่วยเหลียวชิ่งเสียงมาก่อน แต่ถ้าทำให้ลู่ไป่เวยโมโหจนเธอแตกหักขึ้นมา ก็ยากจะรับประกันว่าจะไม่ถูกตรวจสอบ ตอนนี้ให้เพื่อนร่วมทีมซวยไปก่อนยังดีกว่าตัวเองต้องมาซวยไปด้วย
สิ่งที่ลู่ไป่เวยคาดการณ์ไว้ในใจก็ประมาณนี้ เธอพยักหน้าเห็นดีด้วย “เห็นแก่หน้าผู้อำนวยการก็แล้วกัน”
ผู้อำนวยการฟ่านถอนหายใจโล่งอก แล้วถามต่อ “เรื่องงานล่ะ?”
ลู่ไป่เวยกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “นั่นก็ต้องดูท่าทีของช่างเหลียว และดูว่าผู้อำนวยการฟ่านจะเขียนคำประเมินช่วงนี้ให้ฉันยังไง”
“ได้ งั้นคุณเหลียว รีบไปเตรียมจดหมายขอโทษเดี๋ยวนี้! ต้องทำให้อเสี่ยวลู่พอใจให้ได้ อเสี่ยวลู่ เธอตั้งใจจะลาออกจริงๆ เหรอ? ถ้าเธอจะไปเรื่องคำประเมินเธอก็วางใจเถอะ ฉันจะเขียนตามความเป็นจริงแน่”