0217

⬢⬢⬢

ตอนที่ 217 การบริหารจัดการให้เป็นดังงานอดิเรก

ช่วงเวลานี้ผักอย่างผักเบี้ย ผักชิงเฮาป่า ผักอามารันท์ป่า ผักแดนดิไลออน ผักจี้ไช่ ต่างขึ้นเต็มไปหมดทั้งริมแม่น้ำ ริมร่องคู หรือแม้แต่ตามคันนา นอกจากนี้ยังมีผักป่าอีกหลายชนิดที่เสิ่นหัวหนงไม่รู้จัก ฮั่วกั๋วอันก็รับซื้อไว้ทั้งหมด

ของพวกนี้แลกอาหารทดแทนได้น้อยกว่าแน่นอน แต่ก็ติดตรงที่ว่าไม่ต้องเสียเงิน อีกทั้งกินเปล่า ๆ ก็ไม่อิ่มและรสชาติยังไม่ดีนัก ดังนั้นผ่านไปไม่กี่วันก็รับซื้อมาได้กองมหึมา

ส่วนใหญ่ที่รับซื้อมาถูกนำไปทำอาหารทดแทนต่อ ประเภทไหนที่ได้ปริมาณมากก็ถูกนำไปจัดการตามแผนเดิมคือคัดแยกประเภทแล้วนำไปรีดน้ำออกตากแห้ง หรือไม่ก็บดเป็นผงหรือสับเป็นชิ้นเล็กแล้วเก็บรักษาไว้ให้แห้ง เพราะพอผ่านฤดูกาลนี้ไป ผักป่าบางชนิดคงหาได้ยาก จึงนำมาเป็นเสบียงสำรองไว้ได้

แม้ทุกอย่างจะราบรื่น แต่ปัจจุบันยังอยู่ในช่วงขาดทุน ช่องโหว่สำคัญอยู่ที่ผลไม้แห้งและน้ำตาล ซึ่งเป็นวัตถุดิบราคาแพงที่ใช้เพิ่มรสสัมผัสและกลิ่นหอม แต่เพราะอยู่ในความคาดหมายตั้งแต่ต้น อีกทั้งยอดขายขนมกินเล่นบางอย่างเริ่มดีขึ้น ซึ่งช่วยชดเชยส่วนที่ขาดทุนไปได้บ้าง จึงยังอยู่ในเกณฑ์ที่รับได้

เพื่อให้เห็นเป้าหมายที่วาดฝันไว้ ฮั่วกั๋วอันจอมขี้งกก็ยังยอมกัดฟันทนและไม่ลดคุณภาพวัตถุดิบเพื่อลดต้นทุนแต่อย่างใด