0211

⬢⬢⬢

ตอนที่ 211 ผู้ที่กล่าวถึงผู้อื่น ย่อมถูกผู้อื่นกล่าวถึงเช่นกัน

“ถามว่าทำไมเหรอ? เหอะ!” ชายร่างยักษ์แค่นเสียงหัวเราะเยาะ “ทำไมเหรอ? จะทำไมอีกล่ะ ก็เพราะแกมันเป็นเดรัจฉานยังไงล่ะ หาข้ออ้างแบบนี้ออกมาได้ก็นะ” เขาพอด่าไปเรื่อย ๆ ก็อดขำเพราะความโมโหไม่ได้ พอขำแล้วก็เตะเข้าที่ปลายเตียงผู้ป่วยอีกที “แกเห็นพวกเราเป็นคนโง่หรือไง?! มีแค่แกคนเดียวที่เป็นคนฉลาด! ไอ้เวร!”

ซุนกังที่ยืนอยู่ข้างเตียงสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจจากการระเบิดอารมณ์กะทันหันของเขา รีบแก้ต่าง “สหายตำรวจครับ ผมไม่ได้โกหกพวกคุณ ผมแค่สงสัยว่ายานั่นมีโอกาสที่... จะมีอยู่จริง”

ยิ่งเขาอธิบาย สหายตำรวจคนนั้นก็ยิ่งเกรี้ยวกราด ดวงตาคู่โตถลึงมองซุนกัง ราวกับอยากจะลงมือซ้อมเขาสักที แต่ในขณะที่ซุนกังคิดว่าเขาต้องถูกชกแน่ ๆ เขากลับสะกดอั้นเอาไว้ได้

เขาเดินไปที่หน้าประตู ทันใดนั้นก็กระชากเปิดประตูห้องพักผู้ป่วยที่แง้มไว้ออก เผยให้เห็นกลุ่มคนที่ยืนอยู่ด้านนอก ทุกคนมองมาอย่างเก้อเขิน ทว่าไม่มีใครยอมเดินหนีไป ล้วนถูกเสียงดังในห้องดึงดูดให้มาฟังเรื่องสนุกกันทั้งนั้น

สหายตำรวจไม่ได้ไล่คนเหล่านั้นไป มองดูพวกเขาแล้วไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ดึงสายตากลับมา ถามซุนกังด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “แกเคยอ่านพวกนิยายสงครามฉบับคัดลอกที่แต่งเรื่องมั่วซั่วพวกนั้นมาใช่ไหม? ไอ้ประเภทที่บอกว่าพวกญี่ปุ่นสามารถผลิตยาที่ทำให้สูญเสียสติปัญญานี้ออกมาเพื่อทำลายประชาชน ทำลายสหายปฏิวัติแบบนั้นน่ะ?”