0210

⬢⬢⬢

ตอนที่ 210 การทำลายตัวเอง ไม่อาจอยู่รอด

เสิ่นหัวหนงยังไม่ทันได้เข้าใจว่าคำพูดของฮั่วถิงมีความนัยแฝงอะไรอยู่

จะทำอะไรได้อีกล่ะ ก็ทำได้เพียงฟังเขาเท่านั้น

ดังนั้น เมื่ออยู่ห่างจากคนเดินถนน เธอจึงกอดเขาไว้อย่างซื่อตรงและตั้งใจจริง แต่เมื่อเข้าใกล้คนเดินถนน เพราะกังวลว่าจะถูกพวกขี้อิจฉาจับผิดเอาเป็นตัวอย่าง จึงทำได้เพียงปล่อยมืออย่างขวัญผวาและจับแค่ชายเสื้อของเขาหรือจับเบาะรถเท่านั้น

จนกระทั่งภายหลังเสิ่นหัวหนงถูกกระแทกจนคิดจะลงจากรถมาเดินเอง ถนนช่วงที่น่าฉงนว่าเหตุใดจึงมีการออกแบบที่โง่เขลานี้ก็สิ้นสุดลงเสียที

เมื่อเหยียบลงบนพื้นคอนกรีตที่ราบเรียบ เสิ่นหัวหนงก็ถอนหายใจออกมาได้เสียที เธอช่วยดึงเสื้อเชิ้ตที่เปียกชื้นเพราะเหงื่อจนแนบเนื้อของชายหนุ่มเพื่อช่วยระบายความร้อน จากนั้นจึงมีแก่ใจมาห่วงใยเจาเจาและแลกเปลี่ยนความรู้สึกกับเจาเจา

เจ้าตัวเล็กบอกว่าดีมากเลย ดีเหมือนเมื่อก่อน มั่นคงเหมือนเดิม และไม่ได้รู้สึกไม่สบายตรงไหนเลย!

“เจาเจาตอนนั่งข้างหลังเมื่อก่อนไม่รู้สึกสะเทือนบ้างเหรอ” เสิ่นหัวหนงถามด้วยความประหลาดใจ

เจาเจาชะโงกหน้าจากใต้รักแร้ของฮั่วถิงมามองเธอ แล้วพูดว่า “ไม่นะแม่ วันนี้ก็ปกติดีนะ แม่รู้สึกว่ามันสะเทือนเหรอ”