เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 208 เหตุเกิดจากความกระสัน
“สมุดบัญชีคืนเธอไป เรื่องช่วงนี้ถือว่าฉันเอาหมาไปไล่พอก็แล้วกัน ต่อจากนี้เราเหมือนเดิมดีกว่า พยายามเจอกันให้น้อยลง พูดคุยให้น้อยลง ตอนนี้ก็ดึกแล้ว ชายหญิงอยู่ด้วยกันสองต่อสองมันล่อแหลมเกินไป เอาเป็นพรุ่งนี้เช้าแล้วกัน ฉันจะบอกเรื่องสั่วจื่อให้เธอรู้ทั้งหมด เรื่องอื่นยังพอมีทางหารือได้ แต่ตอนนี้ไม่เหมาะสม”
ฮั่วทิงได้ยินดังนั้นก็จุกในอก “อย่าพูดประชดประชันเลย หนงหนง ถ้าเธอทนฉันไม่ได้จริงๆ แล้วเธอจะ...จูบฉันอีกไหม? คนอื่นอาจจะทนไม่ได้ แต่เธอทนได้ ฉันรู้ เธอทนได้”
เสิ่นหัวหนงหัวเราะทั้งที่โกรธ เธอเป็นสถานีขยะรีไซเคิลหรือไง คนอื่นทนไม่ได้แล้วเธอต้องทนรับงั้นเหรอ? คำพูดแบบนี้ฟังแล้วไม่เข้าหูเอาเสียเลย
ฮั่วทิงกล่าวต่อ “ฉันไม่ได้สงสัยว่าเธอมีเจตนาแอบแฝง และฉันก็รู้ว่าตัวเองเปลี่ยนไป ฉันไม่เคยคิดเลยว่าการเปลี่ยนแปลงนี้เป็นเพราะเธอทำร้ายฉัน อีกอย่างก่อนหน้านี้ฉันก็ไม่รู้ว่าไอ้หมอนั่นมันเป็นตัวอะไร! ฉันแค่คิดว่าเธอเห็นฉันเป็นมันถึงได้ดีกับฉัน...ช่างเถอะ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว เมื่อไม่กี่วันก่อนเธอยังบอกว่าจะดีกับฉันอยู่เลย เมื่อครู่ก็พูดแบบนั้นอีก เราดีกันเถอะนะ ไม่ทะเลาะกัน ไม่โกรธกันแล้ว ได้ไหม?”
เสิ่นหัวหนงปัดมือที่ยื่นมาออกไปอย่างเย็นชา “ฉันเป็นคนชวนเธอทะเลาะงั้นเหรอ? ไม่พูดแล้ว ฉันเหนื่อย พรุ่งนี้ค่อยว่ากันเถอะ”