เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 202 พี่ชายของคุณยังคงเป็นพี่ชายของคุณเสมอ!
เสิ่นหมิงเจ๋อพยักหน้า “อืม”
ดูท่าว่าสหายหญิงคนนี้จะยังไม่ถึงกับโง่จนเกินเยียวยา
“ส่วนเรื่องครอบครัวของคุณ ผมแนะนำให้บอกความจริงกับพวกเขา อย่างน้อยพวกเขาจะช่วยจัดการเรื่องต่าง ๆ หลังจากนี้ให้คุณได้ โดยไม่จำเป็นต้องเอ่ยถึงผม”
จางเสี่ยวหงเม้มปาก ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่ไม่ได้พูดอะไร เธอหันกลับไปมองด้านหลังที่มืดสนิท ก่อนจะดึงเสื้อโค้ทตัวนั้นให้กระชับเข้าตัว แล้วเอ่ยตะกุกตะกัก “เสื้อของคุณ... ขอยืมใส่เดินไปจนถึงถนนใหญ่ได้ไหม? ฉันไม่ได้จะให้คุณไปส่งกลับบ้าน แค่... คือว่า... ฉันกลัวค่ะ”
ในสภาพนี้เธอกลัวจริง ๆ ว่าจะไปเจอใครเข้าอีก
ความมีมารยาทบางอย่างฝังลึกอยู่ในกระดูก นิสัยที่ละเอียดรอบคอบและใส่ใจคนอื่นยิ่งไม่ใช่สิ่งที่จะเปลี่ยนได้ในชั่วข้ามคืน แม้จะไม่อยากหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัว เสิ่นหมิงเจ๋อก็ยังเอ่ยขึ้นอีกว่า "เอาล่ะ ฉันจะรออยู่ตรงถนนฝั่งโน้น รอให้เธอเดินไปไกลแล้วค่อยไป"
“ขอบคุณค่ะ”
“เอาล่ะ เพื่อให้สอดคล้องกับคำบอกเล่าของเรา คุณไปล้างโคลนที่ขาตรงบ่อน้ำนั่นซะ”