0176

⬢⬢⬢

ตอนที่ 176 คุณสมบัติของหมาบ้าน

เจี่ยงหงเหมยอวดคูปองอาหารปึกใหญ่ในมือพลางมองเสิ่นหัวหนงอย่างดูแคลน “นี่มันก็นานเท่าไหร่แล้ว เงินและเสบียงในบ้านพวกนี้เธอยังไม่ได้จับไว้ในมืออีกเหรอ ตอนนี้พ่อโม่ไม่อยู่บ้าน ถึงขั้นต้องมาขอยืมจากฉันแล้วเนี่ย”

เสิ่นหัวหนงถูกเธอกล่าวว่าจนรู้สึกว่าตัวเองไร้ประโยชน์และล้มเหลวอย่างยิ่ง

ผู้หญิงที่ประสบความสำเร็จจะไม่ขอเงินผู้ชายหรอก มีแต่พวกเขาจะหยิบยื่นมาให้เอง แถมเธอยังต้องดูอารมณ์ว่าจะยอมรับการเอาอกเอาใจนั้นหรือไม่ นี่ถึงจะเป็นวิธีเปิดฉากความสำเร็จที่ถูกต้องในแบบที่เธอคิด

ผู้ชายขี้งกเจ้าแผนการคนนั้นหลังจากวันที่เธอไปส่งข้าวก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย เธอไม่หาเขา เขาก็ไม่เคยกลับมาหาเลยสักครั้ง แถมยังไม่พูดว่าจะเอาสมบัติในบ้านมาเปิดเผยให้เธอดู ไม่รู้ว่าแอบไปงอนอะไรอีก หรือว่ายุ่งจนตัวเป็นเกลียวขนาดนั้นจริง ๆ

เจี่ยงหงเหมยยังคงบ่นพึมพำ “เธอเนี่ยนะ ไม่รู้จักการบริหารจัดการบ้านเรือนเลย ถ้าเธอปล่อยให้ผู้ชายถือเงินพวกนี้ พวกเขาก็ปล่อยให้รั่วไหลไปหมด ให้คนยืมไปเท่าไหร่ตัวเองยังไม่รู้ ถ้าไปเจอพวกหน้าหนาที่ไม่รู้จักเกรงใจ พอผลัดไปสักพักก็ลืม หรือไม่ก็ปล่อยให้หมดอายุจนไร้ค่าไปหมด”

“จะว่าไปฮั่วกั๋วผิง เมื่อก่อนตอนที่แม่เขายังอยู่ ก็คอยแต่จะยุให้เขาคุมการเงินในบ้าน ก็คุมไปสิ ไม่รู้ถือคูปองอาหารไปเสียของเท่าไหร่แล้ว เซ่อซ่าจริงๆ เราไม่ได้ใช้ แต่คนเมืองเขาต้องการนี่นา ขายให้พวกเขาที่บ้านก็จะได้กินเนื้อเพิ่มขึ้นอีกสองมื้อ...”