0172

⬢⬢⬢

ตอนที่ 172 เธอไม่ใช่เสิ่นหัวหนง?

ฉินเว่ยหนานมองท่านผู้อาวุโสด้วยความกังวล “คุณปู่ครับ?”

ท่านฉินสูดหายใจลึก ราวกับกำลังละเมียดกลิ่นหอมนั้น ก่อนจะค่อย ๆ ซดน้ำซุป คีบเต้าหู้ขึ้นมาทานหนึ่งชิ้น ทานเสร็จโดยไม่เงยหน้าขึ้นแล้วกล่าวว่า “แม่ครัวตัวน้อย ขอเส้นหมี่นั่นให้ฉันสักนิดได้ไหม”

เสิ่นหัวหนงเทอาหารกล่องเล็กนั้นลงในชามของเขาจนหมด “ฉันยังเตรียมข้าวสวยมาด้วย ของพวกนี้ยกให้คุณปู่ทั้งหมดเลยค่ะ”

ชายชราใช้ตะเกียบคนในชามแล้วกล่าวว่า “เส้นหมี่บ้านเกิดนี่แหละอร่อยที่สุด ออกมาข้างนอกหลายปีไม่เคยเห็นเลยสักครั้ง เมื่อก่อนยังบ่นว่ามันเหนียวเกินไปแถมไม่มีความหนึบ... ฝีมือโบราณแบบดั้งเดิมแบบนี้ไม่ได้ทานมานานมากแล้ว ถ้าได้เส้นปลาไหลแห้งเพิ่มอีกสักสองเส้นคงจะรสชาติต้นตำรับยิ่งกว่านี้”

ฉินเว่ยหนานกลัวว่าเสิ่นหัวหนงจะยกปลาไหลแห้งเส้นออกมาจริง ๆ จึงรีบพูดว่า “คุณปู่ครับ ตอนนี้คุณปู่ทานของแบบนั้นไม่ได้นะครับ”

ท่านฉินกวาดสายตามองเขาปราดหนึ่ง ไม่สนใจเขา แล้วหันไปมองเสิ่นหัวหนงแทน

เสิ่นหัวหนงกล่าวว่า “อันนี้ไม่มีจริงๆ ค่ะ”

ท่านฉินเก็บสายตากลับไปด้วยความผิดหวัง แม้สีหน้าจะดูเศร้าสร้อยไปบ้าง แต่ก็เห็นได้ชัดว่าเขาพอใจกับอาหารชามนี้