0171

⬢⬢⬢

ตอนที่ 171 นักชิมสายหวนรำลึก

สมัยที่ลู่ไป่เวยยังอยู่เมืองเอกมณฑล ฝีมือการทำอาหารของเธอมีชื่อเสียงอยู่ไม่น้อย งานเลี้ยงใหญ่ในมณฑลสิบครั้ง มักถูกเชิญให้เข้าร่วมถึงสี่หรือห้าครั้ง หากยังทำต่อไปได้ พัฒนาการย่อมดีกว่าปัจจุบันมากอย่างไม่ต้องสงสัย

อย่างไรก็เป็นภัตตาคารใหญ่ในเมืองเอกมณฑล การสร้างเครือข่ายความสัมพันธ์ย่อมดีกว่าตอนนี้มากนัก สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นทุนในการสร้างเนื้อสร้างตัวของลู่ไป่เวยในวันหน้า ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่เงินเดือนตอนนั้นก็นับเป็นสองเท่าเศษของปัจจุบันแล้ว

ทว่าเธอกลับลาออกจากงานเพื่อความรักและมาที่นี่ ยอมลดราวาศอกถึงเพียงนี้แต่ปัจจุบันความรักกลับไม่สมหวัง เวลานี้เธอยังไม่รู้สึกเสียใจที่ทิ้งมา เพียงแค่รู้สึกหดหู่เล็กน้อย เพราะคนในเมืองจิ่งนั้นยากจน ไม่ค่อยมีใครเข้าร้านอาหารเพื่อสั่งเมนูผัด ส่วนใหญ่มาก็สั่งแค่บะหมี่สักถ้วยแล้วพ่วงด้วยอาหารพะโล้เล็กน้อย ฝีมือการผัดของเธอจึงแทบไม่มีโอกาสได้ใช้

อีกทั้งเมื่อเทียบกับพ่อครัวเก่าแก่สองคนในภัตตาคารแห่งนี้อย่างเหลียวชิ่งเสียงและหลี่เกิงเสี้ยวแล้ว เรื่องการผัด เธอเพียงแค่เห็นมามากและทำอาหารต่างถิ่นได้หลากหลายกว่า หากวัดกันที่พื้นฐานฝีมือจริงๆ เธอก็ไม่ได้มีความได้เปรียบในการแข่งขันที่ชัดเจนในด้านอื่น ส่วนการทำอาหารหูเป่ย์ที่เป็นอาหารท้องถิ่นของเมืองจิ่ง ทั้งสองคนนั้นยังเก่งกาจกว่าเธอเสียอีก