0173

⬢⬢⬢

ตอนที่ 173 กิจวัตรของเจ้าหนูฮั่วผู้หึงหวงโดยไม่รู้ตัว

แต่เสิ่นหัวหนงไม่รู้ความคิดของเขา เธอวางแผนไว้หมดแล้ว “เรื่องพ่อของฉันคราวก่อน ตำรวจเจียงช่วยไว้มาก คุณแบ่งให้เขาหน่อย คุณมีกล่องข้าวไม่ใช่หรือ เอากล่องข้าวออกมาแบ่งใส่หน่อยสิ”

ฮั่วถิงวางตะเกียบแล้วไปหากล่องข้าวสะอาด ๆ ในลิ้นชักออกมา เขาฝืนใจตัดใจแบ่งให้ครึ่งหนึ่งอย่างใจกว้าง ปิดฝาแล้ววางไว้ข้าง ๆ จากนั้นยกกล่องข้าวขึ้นมาตักข้าวเข้าปากคำโตสองคำ ตามด้วยกับข้าวคำใหญ่ พริบตาเดียวกล่องข้าวก็พร่องไปเกือบครึ่ง

เขาเคี้ยวไปพลางสังเกตเสิ่นหัวหนงไปพลาง ตั้งใจทำเสียงให้ชัดเจน เสิ่นหัวหนงมองดูอยู่ดี ๆ ก็ลุกขึ้นยืน ฮั่วถิงใจหายวาบ แอบเหลือบมองตามไปในใจคิดว่า หากคุณหนูผู้สูงศักดิ์คนนี้แสดงสีหน้าดูแคลนออกมาอีก เขาจะไม่บังคับให้เธอใช้ชีวิตอยู่กับเขาเด็ดขาด จะปล่อยเธอไปแน่นอน

ก่อนหน้านี้ฮั่วถิงเคยคิดว่าจะปล่อยให้เสิ่นหัวหนงไปไม่ได้ แต่เขาลืมไปว่าตอนที่เธอเพิ่งมาถึงบ้านเขา แม้แต่ท่าทางตอนกินข้าวและดื่มน้ำของเขาก็ยังถูกเธอรังเกียจว่าหยาบคาย แม้เธอจะไม่ได้พูดตรง ๆ เพราะต้องพึ่งพาเขา แต่สีหน้าที่รังเกียจนั้นปิดอย่างไรก็ปิดไม่มิด

หากตอนนี้ยังเป็นเช่นนั้น ก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันอีกต่อไป

เขาแก้ท่าทางหยาบคายตอนกินข้าวได้ ฝึกกินให้ช้าลงและรักษามารยาทได้ แต่เนื้อแท้เขาก็ยังเป็นไอ้หนุ่มบ้านนา ท่าทางที่ไม่ตั้งใจทำก็มักจะดูหยาบโลนไม่สง่างาม มารยาทเขาเข้าใจ แต่เขาทนทำสไตล์พูด กิน และทำอะไรที่เฉื่อยช้าสง่างามแบบคนตระกูลเสิ่นไม่ไหวจริง ๆ