0170

⬢⬢⬢

ตอนที่ 170 อาชีพพ่อครัว

“เจาเจา ต่อไปตอนเช้าหนูมาอยู่กับน้าเถอะ จะได้ไม่ต้องตามแม่หนูเดินไปกลับตั้งสิบกว่ากิโลเมตร มาเล่นที่ห้องทำงานน้าดีไหม? น้าจะสอนหนังสือหนูแล้วเล่านิทานให้ฟัง แม่หนูไม่ชอบอ่านหนังสือมาตั้งแต่เด็ก ไม่รู้นิทานเยอะเท่าน้าหรอก”

“ตอนบ่ายแม่หนูเลิกงานแล้วค่อยมารับกลับบ้าน ตกลงไหม?”

เจาเจาที่กำลังตื่นเต้นกับคลินิกและลานเล็ก ๆ แห่งนี้ พยักหน้าตอบตกลงในทันที เธอยังวางแผนให้ตัวเองเสร็จสรรพ “น้าคะ ถ้าฝนตกหนูจะมาค่ะ แม่สะพายหลังแล้วกลัวลื่น ถ้าวันไหนแดดออกหนูจะตามแม่ไปค่ะ”

“งั้นก็ตามนี้!”

“น้าคะ เกี่ยวสัญญาด้วย”

เสิ่นหัวหนงพิงขอบโครงหลังคาที่หน้าประตู กอดอกถามว่า “คุณยังมีเวลาเลี้ยงเจาเจาอีกเหรอ? ไม่ใช่บอกว่าต้องไปทำนาครึ่งวันหรือไง?”

“ก่อนที่เธอจะส่งเจาเจามาตอนเช้า ฉันไปทำได้สองชั่วโมง ตอนบ่ายเธอเลิกงานประมาณห้าโมงเย็น ฉันไปทำต่อก็ยังทัน อีกอย่างถ้าไม่ยุ่งมาก เจาเจาก็ไปเป็นเพื่อนฉันได้ ตอนนี้ไปทำนาพร้อมกลุ่มหมู่บ้านเซี่ยวานก็ไม่ได้ไกลนัก ฉันคุยกับหัวหน้าหน่วยไว้แล้ว เวลาอาจจะเข้างานไม่เหมือนเกษตรกรคนอื่น แต่จะคิดแต้มแรงงานตามปริมาณงานที่ทำ”

แม้จะไม่สบายเท่าไหร่นัก แต่มันก็ดีกว่าเมื่อก่อนมาก เสิ่นหัวหนงไม่มีข้อโต้แย้ง เจาเจาที่ต้องตามเธอไปกลับทุกวันนั้นเหนื่อยจริง ๆ อีกทั้งเวลาที่เธอทำงาน เด็กน้อยที่ต้องอุดอู้อยู่ในโรงอาหารก็น่าเบื่อไม่น้อย