0169

⬢⬢⬢

ตอนที่ 169 แสงสว่างแห่งหมู่บ้านเซี่ยวาน

ฮั่วถิงย่อมเข้าใจความหมายของเสิ่นหมิงเจ๋อ เขาทำสีหน้าเรียบเฉยไม่ไหวติง

หลังจากเสิ่นหัวหนงอึ้งไปครู่หนึ่ง ในใจก็ได้แต่ถอนหายใจ หมอในคอมมูนก็คือหมอเท้าเปล่าไม่ใช่หรือ

หลังจากเสิ่นหัวหนงอึ้งไปครู่หนึ่ง ในใจก็ได้แต่ถอนหายใจ หมอในคอมมูนก็คือหมอเท้าเปล่าไม่ใช่หรือ นี่จะไปเทียบกับความเป็นมืออาชีพในสถาบันวิจัยยาได้อย่างไร สภาพที่นี่ซอมซ่อเกินไป ความรู้เฉพาะทางที่ได้ใช้ก็มีจำกัดมาก พี่ชายยังจะปล่อยเวลาให้เสียเปล่าต่อไปได้อีกหรือ คนเราต่อให้มีพรสวรรค์และเฉลียวฉลาดแค่ไหน ก็ไม่อาจทนรับการปล่อยเวลาให้สูญเปล่าไปได้หรอก

ต่อให้มีพรสวรรค์หรือฉลาดปราดเปรื่องเพียงใด ก็ทนการปล่อยเวลาทิ้งขว้างไม่ได้หรอก

ทว่าเรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว นางไม่ได้พูดอะไรมากนัก เมื่อพิจารณาให้ลึกซึ้ง ใจของนางรู้สึกมั่นคงมากกว่าก่อนหน้านี้จริง ๆ เพราะการอยู่ต่อของเสิ่นหมิงเจ๋อ

ลองคิดในแง่ดี สถานการณ์ของเสิ่นหมิงเจ๋อในตอนนี้ดีกว่าเมื่อก่อนมาก มีพื้นที่ส่วนตัว เวลาเองก็อิสระกว่าตอนไปสถาบันวิจัยยา อีกทั้งหนังสือและสมุดบันทึกที่บรรพบุรุษตระกูลเสิ่นทิ้งไว้ก็เพียงพอให้เขาศึกษาไปได้อีกช่วงหนึ่ง ไม่ถึงกับหยิบจับอะไรไม่ได้จนเสียของโดยสิ้นเชิง อีกอย่างเขาเป็นพวกหัวรุนแรง การที่เขาอยู่ที่นี่ต่อนางก็สะดวกที่จะคอยจับตาดูเพื่อไม่ให้เขาออกนอกลู่นอกทางอีก

เมื่อคิดได้ดังนั้นนางก็ไม่รู้สึกค้างคาใจอีก จึงเอ่ยถามว่า “ทางด้านคุณพ่อจัดการเรียบร้อยแล้วใช่ไหม...”