เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 165 พี่ใหญ่เสิ่นผู้ชะตาขาด
ช่วงบ่ายเสิ่นหัวหนงกลับมาที่หมู่บ้านเซี่ยวาน โรงงานหัตถกรรมที่จัดเตรียมใหม่เปิดทำการแล้ว
ความคึกคักผ่านพ้นไปแล้ว ในอากาศยังคงมีกลิ่นฉุนจางๆ หลงเหลืออยู่จากการจุดประทัด
หน้าประตูมีเด็กๆ สองสามคนกำลังคุ้ยเขี่ยเศษประทัดสีแดงที่ไหม้หมดแล้วเพื่อหาแมกนีเซียมที่ยังเผาไม่หมด พวกเขาดีใจราวกับเป็นวันปีใหม่ เจาเจาก็วิ่งต้วมเตี้ยมเข้าไปร่วมวงคึกคักด้วย นางนั่งยองๆ ลงไปช่วยคุ้ยหา
แม่หนูน้อยคนนี้ตามติดนางอยู่ตลอดทั้งวัน เพื่อนเล่นก็น้อย ความสนุกสนานแบบเด็กๆ ก็น้อยตามไปด้วย เสิ่นหัวหนงจึงไม่ได้ห้ามปรามนาง
นางเองก็กำลังอยากจะเข้าไปดูในโรงงานพอดี อย่างไรเสียตนเองก็นับว่ามีตำแหน่งที่นี่อยู่เหมือนกัน
เพิ่งจะถึงหน้าประตู ก็ได้ยินเสียงอันกังวานและตื่นเต้นของฮั่วกั๋วอัน
“...คนอื่นอย่าง ‘มนุษย์เหล็ก’ หวังจิ้นสี่ มีเงื่อนไขก็ลงมือทำ ไม่มีเงื่อนไขก็สร้างเงื่อนไขขึ้นมาลงมือทำ! คนอื่นที่คอมมูนต้าไจ่สามารถขุดคลองธงแดงบนหน้าผา สามารถสร้างนาขั้นบันไดบนภูเขาสูงชันได้! พรรคและรัฐสร้างเงื่อนไขที่ดีขนาดนี้ให้กับคอมมูนหงซิงของเรา ไม่ได้ต้องการให้พวกคุณเอาตัวไปถมบ่อน้ำมันที่พุ่งพล่าน ไม่ได้ต้องการให้พวกคุณไปขุดคลองบนฟ้า แต่ว่า! จิตวิญญาณของการพึ่งพาตนเองและขยันหมั่นเพียรนั้น จะทิ้งไม่ได้!”
“จากนี้ไป โรงงานแห่งนี้จะเป็นสมรภูมิที่สองของเรา ที่จะสู้ชีวิตสร้างรายได้เพื่อลัทธิคอมมิวนิสต์ เพื่อประเทศชาติ และเพื่อประชาชน!”