กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 152 ศึกหย่าร้าง [1]
ฮั่วถิงกำลังอยู่ระหว่างทางกลับบ้านในตอนนี้
ฮั่วกั๋วอันถือไฟฉายเดินเคียงข้างเขา ทั้งสองเดินไปคุยกันไป
“ทำไมถึงนึกอยากไปเอาใบสมรสเอาป่านนี้ล่ะ ของพรรค์นี้เมื่อก่อนคณะกรรมการปฏิวัติรับมาจากในเมืองจำนวนหนึ่ง แล้วก็วางทิ้งไว้ในลิ้นชักตรงนั้นตลอด ไม่มีใครมาขอทำเลย ถ้านับกันจริงๆ พ่อโม่ถือเป็นคนแรกเลยนะ” ฮั่วกั๋วอันหันไปมองฮั่วถิงแล้วพูดต่อ “ไอ้กระดาษใบเดียวนี่มันจะมีประโยชน์อะไรกันเชียว? เดี๋ยวนี้ในเมืองเขานิยมไปรับของแบบนี้กันเหรอ?”
ฮั่วถิงมองตรงไปข้างหน้า สีหน้าเรียบเฉยพลางกล่าวว่า “มันก็แค่มีหลักฐานไว้เป็นเครื่องยืนยันเท่านั้น”
ในฐานะเจ้าหน้าที่คอมมูน ฮั่วกั๋วอันรู้ดีว่ามีนโยบายนี้อยู่ แต่เขาก็ไม่ค่อยจะเข้าใจนัก “เจาเจาโตขนาดนี้แล้ว ยังต้องใช้สิ่งนี้มายืนยันอีกหรือว่าแต่งงานกันแล้ว?”
ฮั่วถิงตอบรับในลำคอแล้วกล่าวว่า “ถือเสียว่าให้ทางองค์กรช่วยเป็นพยาน ยอมรับความสัมพันธ์เชิงสมรส จะได้สบายใจขึ้น”
“นั่นก็จริง” ฮั่วกั๋วอันกล่าว “พ่อโม่นี่คิดรอบคอบจริงๆ ก่อนหน้านี้ตอนทางตำบลเรียกพวกเราไปประชุม ผู้อำนวยการกงคนที่คอยดูแลเรื่องใบสมรสเหมือนจะเคยพูดทำนองนี้ไว้เหมือนกัน เขาบอกว่าการแต่งงานที่ได้รับการยอมรับจากองค์กรจะมีความคุ้มครองมากกว่า แล้วก็พวกขั้นตอนการหย่าร้างอะไรนั่นก็ต้องผ่านการอนุมัติจากองค์กรเหมือนกัน จะมาทำตัวเหมือนยุคสังคมเก่าที่นึกจะหย่าเมียก็ไล่ออกจากบ้านไม่ได้แล้ว อย่างเมื่อครู่นี้เติ้งเหลาเหนียนก็ยังมาทำนิสัยเดิมๆ อยู่เลย”