0147

⬢⬢⬢

ตอนที่ 147 การจัดการผลกระทบที่สมบูรณ์แบบ

จี้เหวยหมินบ่นพึมพำจบก็พลิกสมุดเล่มเล็กที่พกติดตัวออกมา แล้วโทรศัพท์ต่อหน้าเสิ่นหัวหนง

หลังจากสายเชื่อมต่อ เขาก็บ่นใส่หูโทรศัพท์ชุดใหญ่ ไม่รู้ว่าปลายสายพูดอะไร เขาจึงกล่าวขึ้นว่า “ตกลง ครั้งหน้าอย่าลืมก็แล้วกัน!”

วางสายแล้วถึงนึกขึ้นได้ว่าเสิ่นหัวหนงยังนั่งอยู่ข้างๆ โดยไม่ต้องให้เสิ่นหัวหนงถาม เขาก็อธิบายอย่างกระตือรือร้นว่า “เขาบอกว่าข่าวการสื่อสารถูกส่งกลับมาจากกลุ่มพี่น้องคนผิวดำตั้งแต่หนึ่งสัปดาห์ก่อนแล้ว พวกเขาส่งรายงานพิเศษกันหมดแล้ว ขาดเพียงรายงานการวิจัยจากผู้เชี่ยวชาญ เดิมทีพวกเขาติดต่อผู้เชี่ยวชาญอีกท่านไว้ แต่เพราะท่านป่วยจึงยังไม่ยอมให้สัมภาษณ์

ไม่นึกว่าศิษย์พี่เจียงเลว่จะสนใจยาหยอดตาซาเหยี่ยนหมายเลขหนึ่งและได้วิจัยด้วยตัวเองไปแล้ว ครั้งนี้เขาจังหวะพอดีที่มาดูงานที่มณฑลหูเป่ย์ เพื่อนร่วมงานทางฝั่งหนังสือพิมพ์ข่าวค่ำลู่โจวได้ข่าวจึงไปสัมภาษณ์เขามา แล้วเขียนต้นฉบับเสร็จก่อนใคร จากนั้นนำข่าวรายงานและรูปภาพจากสำนักข่าวซินหัวมาลงชื่อร่วมกันแล้วเผยแพร่ออกมาครับ”

“ผู้อำนวยการเสิ่นน่าจะออกมาได้ในเร็วๆ นี้ครับ พอจบเรื่องครั้งนี้เขาก็น่าจะไปที่สถาบันวิจัยยาได้ งานของเราปล่อยให้ล่าช้าไปกว่านี้ไม่ได้แล้วจริงๆ ครับ”

จี้เหวยหมินรู้เท่านี้ ส่วนรายละเอียดความยุ่งยากอื่นๆ อย่างเช่นท่าทีของโรงงานยาที่มีต่อเติ้งเผยหลินและเถียนหงชางนั้น เขาไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย จึงไม่อาจถ่ายทอดได้