เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 317 ขุดคุ้ยเศษซากปรักหักพัง
ผู้ใหญ่บ้านหวังมองดูสภาพของเขา ทั้งโมโหทั้งตัดใจไม่ลง อย่างไรเสียก็เป็นคนในหมู่บ้านเดียวกัน จะให้ทนดูพวกเขาหนาวตายไปจริง ๆ ได้อย่างไร
เขาขมวดคิ้ว กวาดสายตามองไปยังผู้คนที่ล้อมรอบอีกครา เห็นเพียงทุกคนต่างมีท่าทีหลบเลี่ยงไม่ยอมข้องเกี่ยว ก็รู้ได้ทันทีว่าแต่ละคนมีท่าทีอย่างไรต่อเรื่องนี้
ผู้ใหญ่บ้านหวังด่าทอด้วยความโกรธแค้นที่ไม่ได้ดั่งใจว่า “ยามนี้รู้จักร้องไห้ รู้จักกลัวแล้วรึ ก่อนหน้านี้มัวไปทำอะไรอยู่ ยามนี้อย่าว่าแต่หิมะปกคลุมทั่วหล้าเลย ยังเป็นช่วงฉลองตรุษจีนอีกด้วย พวกเจ้าคิดจะไปอยู่ที่ใด หมู่บ้านพวกเราเพิ่งจะขึ้นทะเบียนถิ่นฐานจัดตั้งถิ่นฐานมาได้สองปีกว่า แม้แต่ศาลบรรพชนยังไม่มีเงินทองและเรี่ยวแรงไปก่อสร้าง จะมีที่ใดให้พวกเจ้าอยู่ได้”