ตอนที่ 32 กระท่อมมุงหญ้า

ตอนที่ 32 กระท่อมมุงหญ้า

ลมฟ้าอากาศทวีความหนาวเย็นยิ่งขึ้น ฤดูใบไม้ร่วงในหุบเขาราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นผลักดันเข้าสู่ช่วงลึกอย่างรวดเร็ว ใบไม้หลากสีสันดั้งเดิมมิอาจต้านทานความหนาวเหน็บได้ พากันร่วงโรยปลิดปลิวลงมาราวกับเป็นพิธีอำลาอันยิ่งใหญ่ทว่าเปล่าเปลี่ยวดายเดียว

ความหนาวเย็นที่สัมผัสได้เพิ่มขึ้นทุกเมื่อเชื่อวันล้วนคอยเตือนให้ทุกคนรู้ว่า ฤดูหนาวอยู่ไม่ไกลแล้ว

ลำธารเล็กกลางหุบเขาพลอยสูญเสียความมีชีวิตชีวาในวันวาน สายน้ำเริ่มไหลเอื่อยเฉื่อย หลุมดินที่ขุดขึ้นมาเพื่อเหยียบดินทำอิฐดิบนั้น ก็ถูกพวกหลี่เยี่ยนชักน้ำเข้าไปจนกลายเป็นแอ่งน้ำเล็ก ๆ ผิวน้ำในยามค่ำคืนถึงกับจับตัวเป็นแผ่นน้ำแข็งบาง ๆ ชั้นหนึ่ง นานทีปีหนจะมีนกไม่ทราบชื่อบินโฉบผ่าน ส่งเสียงร้องแหลมสูงขึ้นมาสองสามครา ยิ่งช่วยเพิ่มความเงียบสงัดและเวิ้งว้างวังเวงขึ้นอีกหลายส่วน

หลายวันมานี้ นางหลี่และย่าจางต่างเย็บเสื้อทำผ้านวม ตากผักแห้ง และกักตักเสบียงอาหารอยู่แต่ในถ้ำภูเขา เพื่อตระเตรียมการสำหรับผ่านพ้นฤดูหนาว