ตอนที่ 8 ยามเช้าตรู่

ตอนที่ 8 ยามเช้าตรู่

หนึ่งคืนไร้ฝัน ซูเหอนอนหลับได้อย่างสงบสุขยิ่งนัก

การรอนแรมเหน็ดเหนื่อยมาตลอดทั้งวัน ทำให้ร่างกายที่เดิมทีอ่อนล้าทนไม่ไหวของนางได้รับการพักผ่อนอย่างเต็มที่เสียที อย่างไรเสีย ร่างนี้ก็ยังเป็นเพียงเด็กอายุแปดขวบ การเร่งเดินทางและรวบรวมสิ่งของจำเป็นตลอดหลายวันมานี้ ได้ทำให้นางหมดสิ้นเรี่ยวแรงไปนานแล้ว

ในเวลาเดียวกัน หลี่เยี่ยนก็รอจนถึงช่วงเวลาก่อนรุ่งสาง ยืนยันแน่ชัดแล้วว่ารอบด้านไร้ภัยอันตราย จึงค่อยวางใจหนุนที่นอนที่เสี่ยวเหอเตรียมไว้ให้แล้วหลับสนิทไป

ยามที่ซูเหอตื่นขึ้นมา เห็นว่าน้ายังไม่ตื่น ใต้ตาของเขามีรอยคล้ำดำชัดเจน เห็นได้ชัดว่าเหน็ดเหนื่อยอย่างยิ่ง ซูเหอมองดูน้าด้วยความปวดใจ รู้ว่าเขาลำบากตรากตรำมากตลอดทางนี้ ด้วยเหตุนี้นางจึงลุกขึ้นอย่างระมัดระวัง ด้วยกลัวว่าจะปลุกเขาให้ตื่น

เมื่อมาถึงหน้าประตู ซูเหอสังเกตสถานการณ์ด้านนอกประตูก่อนเป็นอันดับแรก ครั้นเห็นด้านนอกเงียบสงบไร้ความผิดปกติใด ๆ นางจึงค่อยเบาใจลงเล็กน้อย จากนั้น นางค่อย ๆ เก็บเก็บท่อนไม้ใหญ่ที่ใช้ขัดประตูเข้าไปในมิติ แล้วค่อย ๆ เปิดประตู ก้าวเดินออกไป