ตอนที่ 7 ในขุนเขา

ตอนที่ 7 ในขุนเขา

ค่ำคืนในป่าเขาลมปราณเย็นยะเยือกเสียดแทงผิวกาย

ท่ามกลางป่าลึกเขาสูงแห่งนี้ ม่านราตรีแผ่ปกคลุม สรรพเสียงพลันเงียบสงัด คนกลุ่มหนึ่งของนางหลี่นั่งล้อมรอบกองไฟกลางแจ้งที่ลุกโชน เปลวเพลิงเต้นระบำอย่างเริงร่า สะท้อนจับใบหน้าที่ดูเหนื่อยล้าทว่ายังแฝงความกังวลไว้หลายส่วน

บริเวณรอบด้านเงียบสงัดไร้เสียง มีเพียงเสียงแมลงที่ดังแว่วมาเป็นครั้งคราว และเสียงซ่า ๆ ยามสายลมพัดผ่านพงไพร ราวกับธรรมชาติกำลังกระซิบกระซาบบอกเล่าความลับของมัน หลี่มู่กระชับเสื้อคลุมบนร่างแน่น ราวกับต้องการต้านทานความหนาวเหน็บยามดึกสงัดและความหวาดกลัวต่อสิ่งที่ไม่รู้

เพราะอย่างไรเสีย การค้างแรมในภูเขาลึกที่รกร้างไร้ผู้คนเช่นนี้ ย่อมไม่มีผู้ใดคาดเดาได้ว่าจะต้องเผชิญกับอันตรายเยี่ยงไร ที่นี่ไม่เหมือนความสงบเงียบในหมู่บ้าน มีเพียงความมืดมิดและความเงียบงันอันไร้ที่สิ้นสุด ราวกับโลกทั้งใบถูกลืมเลือนไปสิ้น ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ เพียงความเคลื่อนไหวเล็กน้อยก็อาจกระตุ้นความระแวดระวังของผู้คนได้ ยิ่งมิต้องเอ่ยถึงว่าอาจมีสัตว์ป่าดุร้ายหรือคนชั่วที่คิดร้ายซุ่มซ่อนอยู่