บะหมี่ปลาไหล

บะหมี่ปลาไหล

ฟางผิงคังแบ่งเป็นสามเขต คือเขตเหนือ เขตกลาง และเขตใต้ มีหญิงคณิกาอยู่มากจนนับไม่ถ้วน แต่คนที่ได้ชื่อว่าเป็นตูจือ ทั้งยังรักษาชื่อเสียงให้โด่งดังอยู่ได้นานนั้น มีอยู่แค่ไม่กี่คน

ซ่งชีเหนียงแห่งเขตใต้ก็เป็นหนึ่งในนั้น

ในสายตาคนทั่วไป ซ่งตูจือผู้โด่งดังไปทั่วเมืองหลวงมักมีรอยยิ้มอยู่บนหน้า แต่แววตากลับมีสติรู้เท่าทันอยู่เสมอ ข้างในยังมีความเข้มแข็งที่กดไม่ลง หักไม่งอ ดูเป็นคนที่ไม่มีอะไรทำให้สะเทือนใจได้เลยจริง ๆ

ต่อให้เป็นคุณชายที่รูปงามเจ้าสำราญแค่ไหน หรือทุ่มเงินราวกับเป็นเศษดิน ก็เข้าไปอยู่ในใจนางไม่ได้

ต่อให้ได้ฟังเพลงที่บีบคั้นหัวใจแค่ไหน ได้เห็นเรื่องราวที่ชวนให้ตื้นตันเพียงใด หรือถึงขั้นตกอยู่ในอันตรายจนขยับไปไหนไม่ได้ นางก็ไม่เคยเสียน้ำตาให้สักหยด

แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า ตอนเพิ่งถูกขายมาที่ฟางผิงคัง นางเองก็เคยร้องไห้มานับครั้งไม่ถ้วน ผ่านความทุกข์มามากมาย และเกือบหลงเดินผิดทางไปเหมือนกัน

ถึงตอนถูกขายนางจะอายุแค่ห้าขวบ แต่จนถึงวันนี้ ซ่งชีเหนียงก็ยังจำเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบได้ชัดเจน

ตอนนั้นนางยังไม่ได้ชื่อซ่งชี พ่อแม่กับพี่สาวน้องชายที่บ้านเรียกนางว่าซ่งหยา ส่วน ‘บ้านซ่งชี’ ในตอนนี้ สมัยนั้นก็ยังเรียกว่า ‘บ้านเจินจิ่ว’

ปีนั้นฝนฟ้าไม่เป็นใจ ผลผลิตในไร่นาไม่ดี ตามท้องทุ่งมีแต่คนยากจนที่กินไม่อิ่ม หิวจนผอมแห้ง