กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เสวี่ยเม่ยเหนียง
เช้าตรู่ในฤดูร้อน
เวลายังเช้าตรู่อยู่ พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น ท้องฟ้ายังเป็นสีเทาสลัว
ภายในเรือนหลักของเรือนชางจู๋ บนเตียงตั่งมีผู้ใหญ่สองคนกับเด็กสองคนนอนเรียงกันอยู่ เซี่ยชิงจางนอนอยู่ริมสุด ถัดจากเขาคือเจี่ยวจื่อ ถัดเข้าไปอีกเป็นเมิ่งซัง ส่วนเถาเถานอนอยู่ด้านในสุด
เด็กทั้งสองคนอายุเกือบสามขวบแล้ว นอนเบียดพ่อแม่อยู่เหมือนก้อนแป้งข้าวเหนียวนุ่มฟู ท่านอนของเถาเถาเรียบร้อยน่าเอ็นดูมาก นอนนิ่งอยู่ในอ้อมแขนของเมิ่งซัง หายใจสม่ำเสมอ ไม่ดิ้นเลยสักนิด ส่วนเจี่ยวจื่อนั้นไม่รู้ว่าคุณชายน้อยฝันถึงอะไร สองมือน้อยเดี๋ยวก็กำหมัด เดี๋ยวก็กางนิ้วออก กวัดแกว่งไปมากลางอากาศไม่ยอมหยุด
ใกล้ถึงเวลาต้องลุกแล้ว ด้านนอกมีเสียงกุกกักแว่วเข้ามา เซี่ยชิงจางก็เริ่มกึ่งหลับกึ่งตื่น คิ้วขยับไหวเล็กน้อย
และในตอนนั้นเอง เจี่ยวจื่อก็ขยับตัวแรงขึ้นมา จังหวะที่พลิกตัวมาทางด้านนอก เขาก็ยกมือขวาอวบอ้วนขึ้นสูง...
“เพียะ!”
พร้อมกับเสียงดังฟังชัดนี้ เซี่ยชิงจางก็สะดุ้งตื่น ลืมตาโพลงขึ้นมาทันที
เขาจ้องม่านเตียงด้านบนอย่างตั้งสติอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็รับรู้ได้ถึงความเจ็บแปลบเล็กน้อยที่คาง พร้อมกับมือน้อย ๆ ที่มีเหงื่อซึมอยู่หน่อย ๆ