ขนมถั่วเขียว

ขนมถั่วเขียว

ลูกชายเกิดมาได้ไม่นาน หลี่จั๋วก็ตวัดพู่กันพระราชทานนามให้ว่า "เหิง"

อาเหิงเป็นเด็กเลี้ยงง่ายมาก ตอนเพิ่งเกิดใหม่ ๆ นอกจากกิน ดื่ม ขับถ่าย ก็แทบไม่ร้องไห้งอแงเลย พอโตขึ้นมาอีกหน่อยก็นอนอยู่บนเตียงอย่างว่าง่าย คว้าเท้าเล็ก ๆ ของตัวเองมาเล่น หากมีใครมาเยี่ยมเยียนที่ตำหนักของเสิ่นหยวน หรือเสิ่นหยวนอุ้มเขาออกไปเดินเล่นสูดอากาศ อาเหิงก็จะนอนนิ่งอย่างเรียบร้อยในอ้อมแขนของเสิ่นหยวนหรือนางกำนัล ปล่อยให้คนอื่นพินิจพิจารณาและหยอกเย้าได้ตามใจ

เรื่องนี้ทำให้เสิ่นหยวนที่ชาติก่อนเห็นเด็กแสบอาละวาดใส่พ่อแม่มาจนเอือม ถอนหายใจโล่งอกเป็นการใหญ่ แล้วหันไปอวดระบบอย่างได้ใจ

‘เฮ้ เจ้าถ่ง ดูสิ เจ้าตัวเล็กเหมือนฉันตอนเด็กไม่มีผิด ไม่กลัวคนแปลกหน้าสักนิด มีมาดแม่ทัพเต็มเปี่ยม!’

ระบบไม่รู้จะตอบความหน้าหนาของโฮสต์ว่าอย่างไร มันส่งเสียง “อืม” ตอบไปขอไปที จากนั้นก็ยอมสละพลังงานส่วนเล็ก ๆ ที่อุตส่าห์เก็บสะสมมาอย่างยากลำบาก แปลงเป็นฝ่ามือโปร่งใสไร้รูปร่าง ลูบหน้าผากเจ้าตัวเล็กอย่างอ่อนโยนสองที

อาเหิงน้อยดูเหมือนจะรับรู้ถึงสัมผัสที่มาอย่างกะทันหันนี้ได้ จึงยื่นมือเล็ก ๆ ออกไปอย่างอยากรู้อยากเห็น หมายจะคว้ามือใหญ่ที่มองไม่เห็นไว้ แต่กลับคว้าได้แต่อากาศ

เสิ่นหยวนเห็นดังนั้นก็หัวเราะ แล้วลากเสียงยาวแกล้งหยอกระบบ

‘เฮ้อ— ตอนนี้เจ้าถ่งรักแต่เจ้าตัวเล็ก ไม่รักโฮสต์คนนี้แล้ว เพราะเรื่องนี้ โฮสต์คนนี้เสียใจแทบขาดใจเลยนะ...’

ระบบ: “...”