ลมตะวันตกเฉียงเหนือ

ลมตะวันตกเฉียงเหนือ

ว่ากันตามตรง นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่จั๋วดูคนไม่ออก

สำหรับเสิ่นหยวนก่อนจะโดนยาพิษ เขาเคยพบนางไม่กี่ครั้ง นอกจากช่วงถวายการปรนนิบัติสักครั้งสองครั้งตอนได้รับการแต่งตั้งเป็นไฉเหรินแล้ว ก็มีแค่งานเลี้ยงในวังไม่กี่หน ความทรงจำที่ยังหลงเหลืออยู่ในหัวบอกเขาว่า เสิ่นหยวนเป็นคนเรียบร้อยอ่อนหวาน ไม่แก่งแย่งชิงดี ไม่ได้ต่างอะไรจากบรรดาสนมนางในคนอื่น มองแวบเดียวก็ทะลุปรุโปร่ง

งามน่ะงามอยู่หรอก แต่พอมองดูละเอียดเข้าจริง ๆ กลับรู้สึกว่าช่างน่าเบื่อสิ้นดี

ทว่าพอเสิ่นหยวนฟื้นขึ้นมาจากพิษ ท่าทีของนางก็เริ่มเปลี่ยนไป แม้ภายนอกจะยังดูอ่อนน้อมว่าง่ายเหมือนเดิม แต่ลับหลังผู้คน เสิ่นหยวนกลับไม่ถือสาพิธีรีตอง ทั้งยังเฉลียวฉลาดแก่นแก้ว มีความคิดแปลกใหม่ผุดขึ้นมาไม่เว้นแต่ละวัน นางปลูกผักทำสวนในวังหลัง ย่างมันเทศกินตอนดึกดื่น ซ้ำยังแอบไปติดต่อคนของกองห้องเครื่องทั้งลับและแจ้ง สั่งให้ทำกับข้าวผัดแบบที่ไม่ได้เป็นที่นิยมกันเลยสักนิด

ลำพังแค่ป่วนลานเรือนที่ตัวเองอยู่ยังไม่หนำใจ ตอนนี้นางถึงขั้นชวนฮองเฮาที่สุภาพเรียบร้อยสง่างามมาตลอดกับคนอื่น ๆ นั่งล้อมวงเล่นไพ่นกกระจอกด้วยกันเสียแล้ว

มนุษย์เกิดมาในโลก ย่อมมีกิเลสตัณหาและอยากได้ใคร่ดีกันทั้งนั้น บ้างไขว่คว้าลาภยศอำนาจ บ้างปรารถนาความรัก บ้างแสวงหามรรคา บ้างก็มุ่งมั่นสร้างชื่อเสียงทำตามปณิธาน... ไม่มีใครหนีพ้นความต้องการพวกนี้ไปได้