โจ๊กไก่เห็ดหอม

โจ๊กไก่เห็ดหอม

เดือนสอง อากาศเพิ่งจะเริ่มอุ่นแต่ก็ยังมีความหนาวหลงเหลืออยู่

แม้เช้าตรู่จะยังหนาวอยู่บ้าง แต่นกกระจอกตัวน้อยก็อดใจไม่ไหว พากันกระโดดขึ้นไปเกาะกิ่งไม้แล้วส่งเสียงเจื้อยแจ้ว ราวกับกำลังขับขานบทเพลง หรือไม่ก็คงกำลังแลกเปลี่ยนเรื่องซุบซิบในวังหลังที่เพิ่งได้ยินมาตลอดหลายวันนี้

ภายในตำหนักบรรทม บนเตียงตั่งที่หนานุ่มอบอุ่น เจาหนิงค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาท่ามกลางเสียงนกร้องใสกระจ่างที่ดังแว่วมาเป็นระลอก

ยังไม่ทันได้ลืมตา นางก็รู้สึกถึงความหนักอึ้งแต่นุ่มอุ่นตรงปลายเท้า ราวกับมีเตาอุ่นมืออันเล็กซุกอยู่ตรงนั้น

เจาหนิงยิ้มทั้งที่ตางัวเงีย ก่อนจะนึกซนขยับเท้าแกล้ง จนก้อนขนที่กำลังหลับปุ๋ยสะดุดกลิ้งหล่นลงไปดังปึ้ก

ก้อนขนสะดุ้งตื่นทันที มันเบิกตากลมโตมอง พอเห็นเจ้านายตัวน้อยกำลังกลั้นขำ ก็รู้ได้ทันทีว่าเจ้าตัวแสบคนไหนมารบกวนการนอน มันโมโหจนขนฟู ยืดคอร้องแง้ว ๆ ไม่หยุด

“เหมียว—! เหม๊ยวเหมียว!”

เจาหนิงได้ยินดังนั้น แทนที่จะอายเพราะถูกจับได้ นางกลับหัวเราะชอบใจ พลางเด้งตัวลุกพรวดขึ้นมาจากเตียง แล้วคว้าแมวอ้วนขนสวยเป็นมันตัวนั้นเข้ามาฟัดเล่นในผ้าห่ม

แม้เจ้าแมวอ้วนจะโมโหและยื่นอุ้งเท้าออกมาขัดขืน แต่เวลาเล่นกับเจาหนิง มันก็ยังระวังด้วยการเก็บเล็บแหลมคมไว้อย่างดี แล้วใช้เพียงอุ้งเท้าสีชมพูสาก ๆ ดันคางเจ้านายตัวน้อยเอาไว้