ลมตะวันตกเฉียงเหนือ

ลมตะวันตกเฉียงเหนือ

ตอนที่ถูกนางกำนัลปรนนิบัติผูกผ้าแพรสีแดงคาดตา เสิ่นหยวนก็ยังคงทบทวนตัวเองอยู่ในใจ

ภาพจำเดิม ๆ นี่ใช้ไม่ได้จริง ๆ ทั้งที่เรื่องต่อรองราคามันเผาเมื่อสองเดือนกว่าก่อน ก็แสดงให้เห็นชัดเจนแล้วแท้ ๆ ว่าฮ่องเต้องค์นี้ไม่ชอบทำอะไรเหมือนชาวบ้าน แล้วทำไมเธอถึงยังไม่จำบทเรียนเสียทีนะ!

เฮ้อ! แต่จะโทษว่าเธอประมาทเกินไปก็ไม่ได้ ถึงอย่างไรระหว่างคนปกติกับพวกที่มีลูกเล่นสารพัดแบบนี้ มันก็ยังมีกำแพงขวางกั้นอยู่ดี

แม้นางกำนัลจะลงน้ำหนักมือได้พอดิบพอดี ไม่เหลือช่องให้เสิ่นหยวนแอบลืมตาได้ ทั้งไม่ทำให้รู้สึกระคายเคืองตาแม้แต่น้อย แต่เสิ่นหยวนก็ยังรู้สึกว่ามีอะไรแปลก ๆ ไปหมดทุกตรง

โดยเฉพาะตอนที่ถูกประคองให้เดินไปข้างหน้า เธอรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาทันที ไม่มีความรู้สึกปลอดภัยเอาเสียเลย

ตอนนั้นเอง ในหัวก็มีเสียงของระบบดังขึ้นมา

[โฮสต์ ต้องการให้ช่วยสแกนพื้นที่ตรงนี้ไหมครับ]

เสิ่นหยวนไม่ได้ตอบรับทันที แต่กลับจับความรู้สึกลังเลในน้ำเสียงของระบบได้อย่างฉับไว จึงเริ่มครุ่นคิด

'ต้องเปลืองพลังงานเพิ่มใช่ไหม'