มันเผา

มันเผา

คิดคำนวณไว้สารพัดพันอย่าง ไม่นึกเลยว่าตัวจริงตรงหน้าจะหน้าด้านหน้าทนได้เบอร์นี้

รวมทั้งหมดมีอยู่แค่สามหัวแท้ ๆ ยังจะฮุบไปตั้งสองหัว! ต่อให้หนึ่งในนั้นจะเป็นมันเผาหัวเล็กกว่าเพื่อนก็เถอะ แต่นี่มันเกินไปจริง ๆ

[โฮสต์จะแบ่งมันเผาให้ตามที่ฮ่องเต้ต้องการไหมครับ]

เสียงของระบบดึงเสิ่นหยวนให้หลุดออกจากความตกตะลึง ในหัวนางแล่นความคิดสารพัดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตัดสินใจได้ในที่สุด

‘แบ่งเบิ่งอะไรกัน นี่มันมันเผากลางฤดูหนาวเชียวนะ ทุกหัวคือแก้วตาดวงใจของฉันทั้งนั้น!’

[อีกฝ่ายเป็นถึงฮ่องเต้ โฮสต์ไม่กลัวทำพระองค์กริ้วหรือครับ]

‘เขาก็ไม่รู้สักหน่อยว่าพวกเรารู้ว่าเขาเป็นฮ่องเต้’ เสิ่นหยวนตอบอย่างมั่นอกมั่นใจสุด ๆ

‘ถ้าดูตามเนื้อผ้า พวกเราอย่างมากก็แค่แอบออกมาหาอะไรกินตอนดึก ส่วนเขาเป็นแค่ขันทีที่ถือวิสาสะบุกรุกเรือนสนมยามวิกาล เขาไม่มีความชอบธรรมยิ่งกว่าเราเสียอีก แล้วทำไมเราต้องยอมถอยด้วยล่ะ ขืนตอนนี้เสนอหน้าไปประจบประแจง ก็ยิ่งตกเป็นเบี้ยล่าง แถมยังเสี่ยงจะทำให้ไอ้ฮ่องเต้หมาอารมณ์แปรปรวนคนนี้หงุดหงิดเอาเปล่า ๆ’

ต้องเข้าใจด้วยว่า อะไรที่มันมากเกินไปก็ใช่ว่าจะดี